به محمد بیابانی

برسینه ی گشاده ی اقیانوس

فراز ِ نعش ِ غرابی

اندیشناکِ شانه ی لرزان

قایقی و بار ِ شاخه ای

هوا ز واهمه سرشار

دریا

برگی سیاه

میان ِ چاله ای در چاه

در ذهن ِ آب

آهنگِ گنگی می ریزد

نزدیک می شود

نزدیک تر

آواز می شود :

-        یک عمر، سبز خواندی

یک عمر ِ سبز

از گلوی دریا

تو

با خاک و درخت

هم راز

مرگِ تو زندگی

مرگِ تو آغاز

 قایق

در تلاطم ِ تلخی

تا میراثِ بزرگ را

به وارث خسته برساند

فردا

بر لبان ِ بی رنگِ ساحل

کِلنگِ گل 

بچکاند

برازجان – اسفند 1381

  _____________________

هفته نامه ی نصیر بوشهر – شماره 214 – 29/6/1382

                                              به ایرج شمسی زاده

من و تو

دو دانه ز یک پیله

دو کپّه زیک دانه

من و تو

از گلوی پرندگان ِ غریب

یک ترانه

هزارسال نشستیم منتظر در خاک

و پوسیدیم

و پوسیدیم

 قطره ای نچشیدیم

و سهم ِ ما

همیشه سایه ی لرزان ِ ابر ِ نازا بود

هزار مرحله دور ِ جهان سفر کردیم

و چرخیدیم

وچرخیدیم

ترانه ای نشنیدیم

صدا اگر . . .

شکستِ ساقه ی عمر و سرودِ بـُرّا بود

_______________

برّا – b0rra خرمن کوب

________________

هفته نامه ی نصیر بوشهرشماره ی 171- 26/6/1381

                                                                                                  به غزل

بین ِ من و تو چقدر فاصله است !؟

بین ِ من و تو که فاصله ای نیست

وپاسخ ِ هرنگاهم را

جرعه ی لبخندی می افشانی

از پشتِ سال های نیامده می آیی

با خاطرات پیوند می خوری

و مرا می یابی در سطر ها

بین ِ من و تو فاصله ای نیست

از پشتِ سال ها

حرف های تو را

شیرین

سرشار

می خوانم و

آخر ِ شعرم را که نقطه ی اشکی می نشانی

بین ِ من و تو

شعر

فاصله ها را کوتاه می کند

بنار- شهریور 1380

هفته نامه ی نصیر بوشهر – شماره ی 148 / 18/1/1381

                                                                   به محمد غلامی

آن سوی آینه هیچ نیست

نه اینکه این سوی آینه چیزی باشد

درآینه نگاه می کنی وخودرا می نگری درقاب زمان

پی بهانه می گردی

ودرآینه می آویزی

وشاید آینه درتو می آویزد ازترس شکستن

برسیقـل آینه « ها » می کنی

وبا آستینت پاکش می کنی ومی بینی درآن

رسوب کرده ای

ذره ذره ، برنازکای آینه ثبت شده ای

ومی بینی دست هایت را، پاهایت را و چهره ات را

بی حضور مُهر بودن

شکلک درمی آوری وآینه مسخره ات می کند

آینه صادق است درانعکاس ناصادق بودن

وتو به صداقت آینه ایمان نمی آوری

 آن سوی آینه هیچ نیست

این سوی آینه ؟ !

می بینی

انعکاس ِ زمان را درقالب خودت ...

___________

هفته نامه ی پیغام سال سوم شماره 107 یک شنبه 6آذر1379

                                                                                       به حبیب جاسمی

ماهی ِ مسموم ترین آبهای جهانم

حوض می رقصد گرداگردم

با هزار ستاره ی سرگردان

شب

پله پله می خزد بر کمر ِ نخل

دنیا

بی تاب می شود

زهر

می چکد از نخلستان

بنار – تیر 1380