به آتشی عزیز که مرگش را باور نمی کنم

 بهار درره و رفتی تو ازمیانه دریغا

شکست قامتِ نخل ِ تو غمگنانه دریغا

نمود پنجه ی نامهربان ِ مرگ، نشانت

ازاین گزینه شگفتا ازاین نشانه دریغا

هنوز نخل صلا می دهد تو را که بیایی

هنوزمی رسد از موج ها ترانه دریغا

زمانه را همه خون دررگِ وجود تو بودی

اگرچه خون به دلت بود اززمانه، دریغا

شلال ِ بال ِ تو را سنگِ کودکان نخراشید

ولی از این همه افعال ِ کودکانه دریغا

تو کهنه کـُنده ی شعری، به زیر خاک چه پروا؟!

به هرکجا که تویی،  می دهد جوانه...........

دریغا...............................................

___________

هفته نامه ی نصیر بوشهر. شنبه 5آذر1384

ویژه ی یاد باد استاد منوچهرآتشی

این روی دوست نیست. که خورشید پاره ای

این چشم  نیست . آفتِ  مستِ  ستاره ای

شمشادِ  قامتی که چنین ناز می رود

قامت نگو که نیست . که عمر دوباره ای

باورنمی کنم که بیاید فرشته ای

روزی دوباره مثل ِ تو. قرنی ، هزاره ای

باغی طلا به قامتِ  سبز ِ بلندِ  عشق

ترکیبی از بهاری و پاییز واره ای

ای کاش دل نبود که عاشق نمی شدیم

ای کاش عاشقان ِ تو را بود چاره ای

__________

برازجان – تیرماه 1390

نازنین ای قامتت سرشاخه ی امید ها

ماه ِفروردین ِ رویت را سلام  ِ عید ها

ازلبِ من تا رخ ِ ماه ِتو می بارد مدام

آرزوها عشق ها شوریدگی  تردید ها

قالبت رااززلال  ِ نقره ها پرداختند

قامتت ترکیبی از نور و گل و امید ها

موج مویت شب که می رقصد به روی چهره ات

جویبار ِعمر را تصویر ِ ماه و بید ها

ازحریر ِ گل صفای صورتت را ساختند

چشم هایت را تراشیدند از خورشید ها

برازجان - تیر / 1390

ای سراپا مستِ دیدار ِ بهارت آفتاب

تشنه ی لبخندِ سبز ِ آبشارت آفتاب

ماه، بی صبر ِجمالت، کهکشان ماتِ قدت

محو ِ نورستان ِروی وبی قرارت آفتاب

آسمان خواهد که مانند تو بگشاید نقاب

آرزو دارد که بنشیند کنارت آفتاب

صبح تا گل های خورشیدِ دو چشمت وا شود

رشته های نورمی ریزد نثارت آفتاب

دوستدار ِچهره ات گل، عاشق رویت بهار

همدم ِ باغ ِ گلت مهتاب و یارت آفتاب

تا بهار ِ سال ِعمرت را بداند آسمان

 مانده اندرعشق و مستی گل شمارت آفتاب

یاسوج – تیر 1390

این شعر ، چند بیت ناتمام دیگرنیز دارد ولی

چون هدیه ی سفرمن

 از کویر است، بدون تصحیح نهایی و به شکل

ناقص تقدیم می کنم .

ای ناز ِ رویت از گل ِ نسرین قشنگ تر

مویت ز دسته های ریاحین قشنگ تر

گل های قامتت زگل ِ سرخ، داغ تر

چین های دامنت ز بت ِ چین قشنگ تر

قدّت ز کهکشان ِ کویری، زلال تر

خالت زماه و خوشه ی پروین قشنگ تر

شهدِ شراب وشعرو شکرمی چکد مدام

وقتی لبِ تو می شود از« شین » قشنگ تر

دینم اگرچه بسته به « حبل المتین » نبود

غیرازتو کس نبرد زمن، دین قشنگ تر

من گشته ام، ندیده ام ازتو به شاهدی

در« تفت» و« یزد» و«میبد» و«نایین» قشنگ تر

تفت – 6/7/1390