به زیبایی قسم ، تا می توانی

مکن با ما نگارا سرگرانی

به روی مرگ می خندم، ولیکن

ندارم  طاقتِ نامهربانی

نگار ِ ماه سیمای خوش اندام

گل ِ گلزار ِ باغ  ِ دلبری ها

قدت آمیزه ی شیرینی و عشق

رُخـَت الگوی سیمای پری ها

تووقتی درکنارم می نشینی

من آرامم ، ولی آتشفشانم

به پیش ِچشم تو سردم، ولیکن

تب  ِگرم  ِ هوس در استخوانم

دلم خواهد که دستت را بنوشم

ببوسم عاج  ِ نرم گردنت را

به انگشتان بگیرم نرم نرمک

به بازی غنچه ی پیراهنت را

به شیرینی رود تاب و قرارم

بریزد در نفس هایم  نفس هات

بگیرم  قامتت را تنگ  دربر

بنوشم شربت ِ شیرین ِ لب هات

مرا بگذار تا مانند ِ مهتاب

چراغ ِعاشقی را بر فروزم

میان ِکهکشان ِدست هایت

شبانگاهی در آغوشت بسوزم

برازجان - تیر 1390

بیا تا گیسوانت را ببوسم

گل ِ سرخ ِ لبانت را ببوسم

چوشرم آگین ببندی چشم هایت

میان ِ ابروانت را ببوسم

میان ِ گلرخان نامت قشنگ است

شراب از غنچه ی جامت قشنگ است

سرت خورشید ِ گل برقامت ِ عشق

بلورستان ِ اندامت  قشنگ است

گل ِخوشبوی خوش رنگم کجایی؟

انیس ِ سینه ی تنگم  کجایی ؟

تومثل ِ چشمه آزادی،  ولی من

درختی ریشه درسنگم . کجایی؟